

2424 이윤이 경제 활동의 유일한 원칙이며 궁극 목표라고 주장하는 이론은 도덕적으로 받아들일 수 없다. 돈에 대한 과도한 욕심은 반드시 나쁜 결과를 낳는다. 이 과욕이 사회 질서를 어지럽히는 갖가지 갈등을 불러일으키는 원인들 가운데 하나이다.[165]
“생산 집단 조직을 앞세워 개인과 단체의 기본 권리를 무시하는”[166] 제도는 인간의 존엄성에 어긋난다. 인간을 오직 이윤을 위한 수단으로 전락시키는 행위는 모두 다 인간을 노예로 만들고, 돈을 섬기는 우상 숭배로 이끌며, 무신론의 확산을 돕는 것이다. “너희는 하느님과 재물을 함께 섬길 수 없다”(마태 6,24; 루카 16,13).
2424 Theoria quae e lucro regulam efficit exclusivam et finem ultimum activitatis oeconomicae, moraliter acceptabilis non est. Inordinatus pecuniae appetitus suos effectus perversos producere non desinit. Ipse est una inter causas plurimorum conflictuum qui ordinem socialem perturbant.
Systema quod “iura fundamentalia personarum singularum et coetuum organizationi productionis collectivae” postponit dignitati hominis est contrarium. Omnis actio quae personas reducit ita ut pura sint media ad lucrum obtinendum, hominem subiicit, ducit ad pecuniae idololatriam et confert ad atheismum propagandum. “Non potestis Deo servire et mammonae”(Mt 6,24; Lc 16,13).
165. 사목 헌장, 63항; 요한 바오로 2세, 회칙 「노동하는 인간」, 7항: AAS 73(1981), 592-594면; 회칙 「백주년」, 35항: AAS 83(1991), 836-838면 참조.
166. 사목 헌장, 65항.