

2559 “기도는 하느님을 향하여 마음을 들어 높이는 것이며, 하느님께 은혜를 청하는 것이다.”[2] 우리는 어떤 자세로 기도하는가? 우리의 교만과 우리 자신의 원의라는 고자세에서 하는가, 아니면 “깊은 곳에서”(시편 130(129),1) 뉘우치는 겸손한 마음으로 하는가? 겸손한 사람은 드높여진다.[3] 겸손은 기도의 초석이다. “우리는 올바른 방식으로 기도할 줄 모릅니다”(로마 8,26). 겸손은 기도의 선물을 무상으로 받기 위한 마음가짐이다. “인간은 하느님께 비는 걸인이기”[4] 때문이다.
2559 “Oratio est ascensus mentis in Deum: aut eorum quae consentanea sunt postulatio a Deo” Unde loquimur orantes? Utrum de nostrae superbiae et nostrae propriae voluntatis altitudine an “de profundis”(Ps 130,1) cordis humilis et contriti? Qui humiliatur, exaltatur. Humilitas est orationis fundamentum. “Quid oremus, sicut oportet, nescimus”(Rom 8,26). Humilitas est dispositio ad orationis donum gratuito accipiendum: homo est mendicus Dei.
2. 다마스쿠스의 성 요한, 「신앙 해설」, 68(「정통 신앙」, 3, 24): PTS 12, 167(PG 94, 1089).
3. 루카 18,9-14 참조.
4. 성 아우구스티노, 「설교집」, 56, 6, 9: P. Verbraken 편, Revue Bénédictine 68(1958), 31(PL 38, 381).